Doktorzy Honoris Causa
null

Prof. dr hab. inż. Jan Krysiński

Na mocy uchwały Senatu ATH z 18 maja 2005r. nadano tytuł Doktora Honoris Causa. Dwukrotnie pełnił funkcje Rektora Politechniki Łódzkiej, wcześniej Dziekan Wydziału Mechanicznego oraz Dyrektor Instytutu Maszyn Przepływowych PŁ. Pracę naukową poświęcił min. silnikom turbospalniowym, napędom mikroturbinowym oraz łożyskowaniu gazowemu, wykorzystaniu energii geotermalnej. Autor wielu prac naukowych i popularnonaukowych. Uhonorowany tytułem doktora honoris causa uniwersytetu of Strathclyde w Glasgow i Jean Mulin Lyon 3 oraz Państwowego Uniwersytetu Technicznego w Petersburgu. Odznaczony wieloma medalami i nagrodami państwowymi i uczelnianymi. W znacznej mierze przyczynił się do usamodzielnienia Filii Politechniki Łódzkiej w Bielsku-Białej.

Urodzony 29 sierpnia 1935 roku w Warszawie.

Kariera zawodowa:
Absolwent Politechniki Łódzkiej
1957 – magister inżynier mechanik
1965 – doktor nauk technicznych
1975 – doktor habilitowany nauk technicznych w zakresie maszyn przepływowych
1980 – profesor nadzwyczajny nauk technicznych 1991 – profesor zwyczajny nauk technicznych

Funkcje pełnione w Politechnice Łódzkiej:
1987 -1990 – Dziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Łódzkiej
1990 -1996 – Rektor Politechniki Łódzkiej
1991 – Dyrektor Instytutu Maszyn Przepływowych Politechniki Łódzkiej
2002 – 2008 – Rektor Politechniki Łódzkiej

Doktoraty Honoris Causa:
1992 – University of Strathclyde w Glasgow
2004 – Państwowego Technicznego Uniwersytetu w Petersburgu
2004 – Uniwersytetu Jean Moulin Lyon 3 (w dziedzinie zarządzania)

Misje zagraniczne:
1962 – 1963 – Electricité de France, Strasburg
1977 – 1978 – Visiting profesor w Uniwersytecie Paryż VI Piotra i Marii Curie
1981 – 1986 – Profesor Uniwersytetu Technicznego w Oranie
1978 – 1986 – Cykliczne wykłady w Wolnym Uniwersytecie w Brukseli (Université Libre de Bruxelles)
1984 – Seminaria na Uniwersytecie Lavala w Quebeku i w Politechnice w Montrealu
1988 – 1997 – seminaria w Ecole Nationale Supérieure d’Arts et Métiers w Paryżu, w Uniwersytecie Paryż 6 i w Uniwersytecie Jean Moulin Lyon 3

Członek:
Od 1980 – Łódzkiego Towarzystwa Naukowego
Od 1980 – Belgijskiego Stowarzyszenia Mechaników
1997 – 2000 – Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (przewodniczący Sekcji Uczelni Technicznych)
2002 – 2005 – Prezydium Konferencji Akademickich Szkół Polskich (KRASP- przewodniczący Komisji ds. kontaktów ze szkolnictwem średnim)
2002 – 2005 – Konferencji Rektorów Państwowych Wyższych Szkół Łodzi (przewodniczący)
2003 – 2008 – Konferencja Rektorów Polskich Uczelni Technicznych (KRPUT – przewodniczący) Sekcji Mechaniki Płynów Komitetu Mechaniki PAN,
Polskiego Forum Akademicko-Gospodarczego (członek zarządu),
Rady Naukowej Instytutu Techniki Cieplnej w Łodzi (przewodniczący),
Rady Naukowej OBR COBR CENARO w Łodzi od 1991 (przewodniczący).

Badania i wdrożone konstrukcje: Skonstruowanie pierwszej polskiej turbiny gazowej małej mocy do napędu pompy pożarniczej (wdrożona do produkcji w WSK Rzeszów); opracowanie metody obliczeń charakterystyk turbiny gazowej dośrodkowej w różnych warunkach pracy; opracowanie metody obliczeń mikroturbin, przeprowadzenie badań eksperymentalnych; prace nad łożyskami powietrznymi, metody obliczeń, zrealizowane konstrukcje (m.in. turbinowa wiertarka dentystyczna na łożyskach gazowych); prace eksperymentalne nad identyfikacją niestacjonarnego przepływu trójwymiarowego w turbinie osiowej dwustopniowej; prace nad wykorzystaniem energii geotermalnej; prace nad wysokosprawnymi obiegami silników turbinowych.

Publikacje: Ogólna liczba 83, m.in.: Badania Eksperymentalne stopnia mikroturbiny z wirnikiem o łopatkach promieniowych, „Cieplne Maszyny Przepływowe” 1975; Caractéristiques non-dimensionelles des paliers à gaz, „Revue Mécanique” 1979; Méthode pratique de calcul des paliers à gaz, „Revue Mécanique” 1979; Lubification gazeuse des éléments des machines textiles, Université Libre de Bruxelle, Note Nr 50; Axial two-stage turbine test for unsteady flow measurements, „Cieplne Maszyny Przepływowe” 1995; Experimental Investigation of Three Dimensional Flow in a Two-stage Turbine, „Rotary Fluid Flow-Machines” – Proceedings of the VIII-th Int. Conf. Rzeszów 1998; Stator Wake Clocking Effects on 3D Unsteady Flow in a Two-stage Turbine, 3rd European Conf. on Turbomachinery London 1999; A recuperated gas turbine incorporating external heat sources in the combined gas-steam cycle, ASME Turbo Expo 2000. Proceedings , 2000; Stator clocking effects on efficiency of a two stage low-pressure model turbine. Euroturbo 4, 4th European Conference on Turbomachinery, Fluide Dynamics and Thermodynamics. Conference proceedings. 2001, p.599-604; Możliwości efektywnego wykorzystania energii geotermalnej z odwiertu na terenie kampusu Politechniki Łódzkiej, Cieplne Maszyny Przepływowe-Turbomachinery nr 123, 2003, Konferencja „Energia Odnawialna w Polsce i w Niemczech”(także w języku niemieckim); Externally Biofuel-Fired Gas Turbine with the Geotermal Energy Source, Proceedings of the 10th International Sympodium Heat Transfer and Renewable Sources of Energy, Międzyzdroje 2004 s.193-200.

Książki: Turbiny gazowe małej mocy (współautor) 1963; Poradnik inżyniera mechanika 1969 (dwa rozdziały); Łożyska gazowe i napęd mikroturbinowy (współautor) 1981; Turbomachines – théorie générale 1986, 1995. Autor 17 patentów. Promotor 7 prac doktorskich, 2 prace doktorskie w toku.

Nagrody i odznaczenia: pięciokrotnie Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (Ministra Edukacji Narodowej), nagroda naukowa miasta Łodzi 1997, Prezesa ZG SIMP w 1965; Złoty Krzyż Zasługi 1973; Krzyż Kawalerski i Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 1981, 1995, Francuskie Palmy Akademickie 1995, Honorowa Odznaka Miasta Łodzi 1995, Medal Edukacji Narodowej 1997, zasłużony: dla Politechniki Łódzkiej, dla m. Łodzi, dla województwa piotrkowskiego, dla woj. Bielskiego.

Hobby: muzyka klasyczna, dobra piosenka (zwłaszcza francuska), narty.

null

Prof. dr inż. Albert Weckenmann

Na mocy uchwały Senatu ATH z 27 stycznia 2006r. nadano tytuł Doktora Honoris Causa. Kariera naukowa prof. A. Weckenamnna rozpoczęła się od objęcia stanowiska profesora na Wojskowym Uniwersytecie w Hamburgu. Następnie został kierownikiem Katedry Zarządzania Jakością i Metrologii w Technikach Wytwarzania w University Erlang – Nürnberg. Autor i współautor wielu prac, książek, opracowań monograficznych, publikacji na temat rozwoju nowoczesnych metod i systemów pomiarowych. W Polsce jest stałym członkiem komitetu Naukowego Konferencji „Współrzędnościowa Technika Pomiarowa”, której współorganizatorem jest ATH.

23.07.1944 Urodzony w Ettlingen koło Karlsuhe w Niemczech.

Szkoła:
1950 – 1964 Szkoła podstawowa i średnia w Karlsruhe w Niemczech
1964 ukończył szkołę średnią (matura) w Karlsruhe w Niemczech (Gimnazjum im. Goethego).

Studia:
1964 Odbywał praktykę w zakładach Siemens Ag w Karlsruhe w Niemczech.
1964 – 1969 Studia elektrotechniczne (inżynieria łączności i technologia wysokiej częstotliwości ) na Politechnice w Karlsruhe.
1969 Uzyskał tytuł magistra inżyniera.

Przebieg kariery zawodowej:
1969 – 1972 Asystent Naukowy w Instytucie „ Teoria elektrotechniki i meteorologii” w Politechnice w Karlsuhe
1969 Uzyskał tytuł doktora inżyniera na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki w Karlsruhe. Praca doktorska pt. „Nowy koder położenia w postaci przetwornika przez zastosowanie pierścienia zwarciowego”.
1972 – 1975 Firma Robert Bosch GmbH w Norymberdze w Niemczech, pracował jako stażysta, na stanowisku inżyniera ds. badawczo – rozwojowych, kierownika grupy „Wstępnego rozwoju nowych wyrobów” w dziedzinie czujników i elementów wyposażenia elektrycznego w samochodach.
1975 – 1992 Profesor Uniwersytetu Bundeswehry w Hamburgu w Niemczech. Kierownik Laboratorium Metrologii i Mechaniki Precyzyjnej.
Od 1992 Profesor Uniwerystetu Erlangen – Nűrnberg, Wydział Techniczny (szkoła inżynierska); prof. zwyczajny w Katedrze Zarządzania Jakością i Metrologii Produkcyjnej.

Stanowiska piastowane przez określony czas:
Członek senatu akademickiego
Dziekan ds. Studiów w Katedrze Technicznej, Przewodniczący Komisji Oceniającej
Przewodniczący Rady Egzaminacyjnej
Przewodniczący Komisji Harmonizacyjnej i inne.

Działalność na polu naukowo-technicznym:

1978-1985 Przewodniczący Komitetu VDI/VDE-GMA „Metrologia współrzędnościowa”
Od 1980 Recenzent Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (DFG) ds. propozycji badawczych.
1983-1988 Przewodniczący Komitetu DIN „Długości i kształtów” (NLG).
Od 1997 Członek rady DIN-NATG (Komitetu normalizacyjnego „Podstawy techniki”).
Od 1999 Przewodniczący Komitetu Technicznego IMEKO (Międzynarodowa Konfederacja ds. Pomiarów) nr 14: „Pomiary wielkości geometrycznych”.
Od 2001 Członek korespondencyjny CIRP (Międzynarodowa Instytucja ds. Badań Technologicznych).
Od 2001 Przewodniczący Komitetu GMA ds. Mikro- i Nanometrologii.
Od 2004 Inicjator, a następnie koordynator finansowanego przez DFG priorytetowego programu pt.: „Nowe strategie w zakresie pomiarów i weryfikacji w produkcji mikrosystemów oraz części składowych nanostruktur”.
Członek rad naukowych magazynów: „TM Technisches Messen” w Monachium w Niemczech, „Measurement” w Londynie w Wielkiej Brytanii (oficjalnego organu IMEKO), „Metrologia i systemy pomiarowe” w Warszawie w Polsce, „Masinstvo-Magazyn budowy maszyn” w Zenicy w Bośni i Hercegowinie. Przewodniczący/Współprzewodniczący konferencji naukowych, np.: Nűrnberger Qualitätsforum (2. NQF) w Norymberdze w 1997 r., GQW-Tangung w Erlangen w 1999 r., IQMM 2001 w Dubaju, Metrologia Laserowa, VII Konferencja IMEKO w Nowosybirsku, Rosja, w 2003 r., VIII Międzynarodowe Sympozjum IMEKO nt. metrologii w kontroli jakości produkcji ISMQC w Erlangen w 2004 r., Współrzędnościowa Technika Pomiarowa, Międzynarodowa Konferencja Naukowa w Bielsku – Białej, Polska, w latach 1998, 2000, 2002, 2004, Metrologia Laserowa, VIII Konferencja IMEKO w Meridzie, Meksyk, w 2005 r., CIRP – Seminarium nt. Kompleksowego Zarządzania Jakością (TQM) w Belgradzie, Serbia i Czarnogóra, w 2003 r., Jakość 2005 w Spa Fojnica, Bośnia i Hercegowina, w 2005 r. Recenzent i oceniający, pracujący dla kilku niemieckich i międzynarodowych organizacji finansujących badania naukowe.

 

null

Prof. dr hab. inż. Józef Mayer

Na mocy uchwały Senatu ATH z 27 stycznia 2006r. nadano tytuł Doktora Honoris Causa. „[…] jest uznanym autorytetem z obszaru chemii radiacyjnej w Polce i poza jej granicami. Wymiernym dowodem tej działalności są nadane Mu doktoraty honorowe University of Strathclyde Glasgow w 1998r. i w 1999r. University of Abertay – Dundee. […] Za działalność naukową i dydaktyczną Profesor był odznaczony i wyróżniony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski 2002r., Złotym Krzyżem Zasług 1983r., Medalem Komisji Edukacji Narodowej 1996r. […] Prof. dr hab. J. Mayer, jako rektor Politechniki Łódzkiej, walnie przyczyniła się do przekształcenia Filii PŁ w Bielsku-Białej w samodzielną uczelnię – Akademię Techniczno-Humanistyczną, co miało miejsce w 2001r.” – z laudacji, prof. dr hab. inż. Andrzeja Włochowicza.

23.07.1944 Urodzony w Ettlingen koło Karlsuhe w Niemczech.

Szkoła:
1950 – 1964 Szkoła podstawowa i średnia w Karlsruhe w Niemczech
1964 ukończył szkołę średnią (matura) w Karlsruhe w Niemczech (Gimnazjum im. Goethego).

Studia:
1964 Odbywał praktykę w zakładach Siemens Ag w Karlsruhe w Niemczech.
1964 – 1969 Studia elektrotechniczne (inżynieria łączności i technologia wysokiej częstotliwości ) na Politechnice w Karlsruhe.
1969 Uzyskał tytuł magistra inżyniera.

Przebieg kariery zawodowej:
1969 – 1972 Asystent Naukowy w Instytucie „ Teoria elektrotechniki i meteorologii” w Politechnice w Karlsuhe
1969 Uzyskał tytuł doktora inżyniera na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki w Karlsruhe. Praca doktorska pt. „Nowy koder położenia w postaci przetwornika przez zastosowanie pierścienia zwarciowego”.
1972 – 1975 Firma Robert Bosch GmbH w Norymberdze w Niemczech, pracował jako stażysta, na stanowisku inżyniera ds. badawczo – rozwojowych, kierownika grupy „Wstępnego rozwoju nowych wyrobów” w dziedzinie czujników i elementów wyposażenia elektrycznego w samochodach.
1975 – 1992 Profesor Uniwersytetu Bundeswehry w Hamburgu w Niemczech. Kierownik Laboratorium Metrologii i Mechaniki Precyzyjnej.
Od 1992 Profesor Uniwerystetu Erlangen – Nűrnberg, Wydział Techniczny (szkoła inżynierska); prof. zwyczajny w Katedrze Zarządzania Jakością i Metrologii Produkcyjnej.

Stanowiska piastowane przez określony czas:
Członek senatu akademickiego
Dziekan ds. Studiów w Katedrze Technicznej, Przewodniczący Komisji Oceniającej
Przewodniczący Rady Egzaminacyjnej
Przewodniczący Komisji Harmonizacyjnej i inne.

Działalność na polu naukowo-technicznym:

1978-1985 Przewodniczący Komitetu VDI/VDE-GMA „Metrologia współrzędnościowa”
Od 1980 Recenzent Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (DFG) ds. propozycji badawczych.
1983-1988 Przewodniczący Komitetu DIN „Długości i kształtów” (NLG).
Od 1997 Członek rady DIN-NATG (Komitetu normalizacyjnego „Podstawy techniki”).
Od 1999 Przewodniczący Komitetu Technicznego IMEKO (Międzynarodowa Konfederacja ds. Pomiarów) nr 14: „Pomiary wielkości geometrycznych”.
Od 2001 Członek korespondencyjny CIRP (Międzynarodowa Instytucja ds. Badań Technologicznych).
Od 2001 Przewodniczący Komitetu GMA ds. Mikro- i Nanometrologii.
Od 2004 Inicjator, a następnie koordynator finansowanego przez DFG priorytetowego programu pt.: „Nowe strategie w zakresie pomiarów i weryfikacji w produkcji mikrosystemów oraz części składowych nanostruktur”.
Członek rad naukowych magazynów: „TM Technisches Messen” w Monachium w Niemczech, „Measurement” w Londynie w Wielkiej Brytanii (oficjalnego organu IMEKO), „Metrologia i systemy pomiarowe” w Warszawie w Polsce, „Masinstvo-Magazyn budowy maszyn” w Zenicy w Bośni i Hercegowinie. Przewodniczący/Współprzewodniczący konferencji naukowych, np.: Nűrnberger Qualitätsforum (2. NQF) w Norymberdze w 1997 r., GQW-Tangung w Erlangen w 1999 r., IQMM 2001 w Dubaju, Metrologia Laserowa, VII Konferencja IMEKO w Nowosybirsku, Rosja, w 2003 r., VIII Międzynarodowe Sympozjum IMEKO nt. metrologii w kontroli jakości produkcji ISMQC w Erlangen w 2004 r., Współrzędnościowa Technika Pomiarowa, Międzynarodowa Konferencja Naukowa w Bielsku – Białej, Polska, w latach 1998, 2000, 2002, 2004, Metrologia Laserowa, VIII Konferencja IMEKO w Meridzie, Meksyk, w 2005 r., CIRP – Seminarium nt. Kompleksowego Zarządzania Jakością (TQM) w Belgradzie, Serbia i Czarnogóra, w 2003 r., Jakość 2005 w Spa Fojnica, Bośnia i Hercegowina, w 2005 r. Recenzent i oceniający, pracujący dla kilku niemieckich i międzynarodowych organizacji finansujących badania naukowe.

 

null

Ks. Bp Tadeusz Rakoczy

Na mocy uchwały Senatu ATH z 17 kwietnia 2009r. nadano tytuł Doktora Honoris Causa. Profesor ATH dr hab. inż. Ryszard Barcik Rektor Akademii Techniczno-Humanistyczynej w słowie wstępnym w publikacji wydanej na tą okazje min. tak uzasadniał nadanie tytułu: „Zasługi Jego Ekscelencji ks. bp. Tadeusza Rakoczego dla Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej sięgają roku 2000, kiedy prowadzone były intensywne starania bielskiego środowiska akademickiego zmierzającego do utworzenia w Bielsku-Białej pierwszej samodzielnej uczelni publicznej, która nadałaby Bielsku-Białej status miasta akademickiego. Wówczas zdecydowany i wyraźny głos poparcia Jego Ekscelencji ks. bp. Tadeusza Rakoczego znacząco wpłynął na późniejsze decyzje władz państwowych o utworzeniu Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej.”

Ks. bp Tadeusz Rakoczy urodził się w dniu 30 marca 1938 roku w Gilowicach, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej. Dalszą naukę kontynuował w Liceum Ogólnokształcącym w Żywcu. W 1957 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. W Seminarium dał się poznać jako gorliwy student i dobry kolega. Został wówczas dziekanem kleryków, co było dowodem zaufania, tak ze strony przełożonych, jak i samych kleryków. Ukończył Seminarium Duchowne otrzymując tytuł zawodowy magistra z teologii w zakresie teologii biblijnej. W dniu 23 czerwca 1963 r. został wyświęcony na kapłana przez ks. bpa Karola Wojtyłę wikariusza kapitualnego w Krakowie i przez niego skierowany jako wikariusz do parafii Ofiarowania Matki Bożej w Wadowicach, gdzie pełnił funkcję kapelana w miejscowym szpitalu. Po uzyskaniu licencjatu z teologii w zakresie biblistyki został mianowany asystentem przy Katedrze Nowego Testamentu na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Od 1970 r. studiował w Uniwersytecie Gregoriańskim i Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, gdzie uzyskał licencjat w dziedzinie nauk biblijnych. W latach 1976 – 1978 pracował jako duszpasterz w jednej z parafii rzymskich. Wielokrotnie również udawał się do Francji, gdzie pełnił posługę duszpasterską wśród tamtejszej Polonii.

W październiku 1978 r. Ojciec Święty Jan Paweł II powołał go do pracy w Stolicy Apostolskiej. Wspólnie z ks. Józefem Kowalczykiem, obecnym nuncjuszem apostolskim w Polsce, organizował Polską Sekcję Sekretariatu Stanu, w której pracował, aż do 1992 r. W 1979 r. został mianowany honorowym kapelanem, a w dniu 24 grudnia 1987 r. prałatem Jego Świętobliwości. Z tego okresu pochodzi wiele wydawnictw książkowych zawierających bezcenne teksty Jana Pawła II. Redaktorami tych opracowań byli: ks. Stanisław Dziwisz, ks. Józef Kowalczyk i ks. Tadeusz Rakoczy. Mając na uwadze wszystkie zasługi ks. Tadeusza Rakoczego, w dniu 25 marca 1992 r. papież Jan Paweł II mianował go biskupem dla Kościoła Bielsko-Żywieckiego. W dniu 26 kwietnia 1992 r., w niedzielę oktawy wielkanocnej, Jan Paweł II w Bazylice Świętego Piotra dokonał konsekracji 7 nowych biskupów, wśród nich był ks. Tadeusz Rakoczy.

W dniu 9 maja 1992 r. w katedrze Świętego Mikołaja w Bielsku-Białej odbyło się uroczyste, kanoniczne objęcie urzędu biskupa diecezji i rozpoczęcie posługi pasterskiej przez ks. bpa Tadeusza Rakoczego, pierwszego ordynariusza diecezji bielsko-żywieckiej.

Dzięki osobistym staraniom ks. bpa Tadeusza Rakoczego w życiu diecezji miały miejsce wydarzenia bez precedensu, które na zawsze wpisały się w historię miasta i regionu, a nawet Polski. Do takich wydarzeń niewątpliwie należy pielgrzymka Jana Pawła II w maju 1995 r. Ojciec Święty przybył wówczas do Skoczowa, Bielska-Białej i Żywca, by spotkać się z wiernymi i dziękować Bogu za dar kanonizacji św. Jana Sarkandra, by umocnić wiarę i zachęcić po ojcowsku do wytrwałości.
Rozumiejąc istotę i potrzebę udziału świeckich w życiu nowo powstałej diecezji bielsko-żywieckiej, ks. bp Tadeusz Rakoczy w dniu 24 czerwca 1994 r. powołał Instytut Teologiczny im. Św. Jana Kantego w Bielsku-Białej. W ramach Instytutu działają: Studium Teologii dla osób świeckich i zakonnych, Kolegium Teologiczne dla katechetów, Studium Proboszczowsko-Wikariuszowskie, Studium Teologii Rodziny, Studium Katolickiej Nauki Społecznej. Dzięki decyzją i opiece duchowej oraz materialnej ks. bp Tadeusza Rakoczego wielu kapłanów ukończyło studia specjalistyczne w kraju i za granicą, dwudziestu sześciu zdobyło już stopień doktora, pięciu stopień doktora habilitowanego, a dwóch tytuł profesora. Ks. bp Tadeusz Rakoczy jest współautorem 26 pozycji książkowych oraz 237 tekstów drukowanych.

null

Prof. dr hab. inż. Jerzy Merkisz

Na mocy uchwały Senatu ATH z 10 maja 2011r. nadano tytuł Doktora Honoris Causa. W sferze zainteresowań naukowych prof. J. Merkisza znajduje się między innymi konstrukcja i eksploatacja silników spalinowych, ekologia transportu, diagnostyka pokładowa, rejestracja kolizji. Za swą pracę został wyróżniony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Osoba prof. J. Merkisza jest dobrze znana bielskiemu środowisku akademickiemu, jest recenzentem wielu prac. Stała współpraca z lokalnym przemysłem zaowocowała wieloma projektami w tym pozyskaniem środków na zakup nowoczesnej aparatury dla ATH i Instytutu Badań i Rozwoju Motoryzacji BOSMAL.

Prof. dr hab. inż. Jerzy Merkisz urodził się 14 września1947 roku. Jest absolwentem Politechniki Poznańskiej, z którą związał swą karierę zawodową i naukową i na której zdobył wszystkie stopnie naukowe. W 1971 r. uzyskał dyplom magistra inzyniera mechanika i rozpoczął pracę asystenta w Instytucie Techniki Cieplnej i Silników Spalinowych. W 1978 r. obronił doktorat na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Poznańskiej. W 1992 r. habilitował się w dyscyplinie budowa i eksploatacja maszyn, specjalność silniki spalinowe. W 1997 r. uzyskał tytuł profesora nauk technicznych. Od 01.09.1993 pełni funkcję dyrektora Instytutu Silników Spalinowych i Transportu.

Jego działalność naukowa dotyczy zagadnień spalania i toksyczności silników spalinowych oraz ekologicznych oddziaływań transportu na środowisko. W tym zakresie rozwinął, jako pierwszy w kraju, systemy pomiarowe „on-board” umożliwiające badania emisji pojazdów w ruchu, w tym samochodów ciężarowych i autobusów, których nie można badać na hamowniach rolkowych.

Dorobek naukowy prof. Jerzego Merkisza obejmuje:

  • 21 monografii i rozpraw,
  • 20 książek lub rozdziałów w książkach,
  • 342 artykuły opublikowane w czasopismach zagranicznych i krajowych,
  • 383 artykuły opublikowane w materiałach konferencyjnych,
  • 8 patentów.

Dorobek wychowawczo-dydaktyczny obejmuje:

  • promotorstwo 27 prac doktorskich,
  • autorstwo 19 opinii dotyczących tytułu profesora (w tym 6 zleconych przez CK),
  • 29 recenzji habilitacyjnych (tym 8 zleconych przez CK),
  • 49 recenzji prac doktorskich oraz 11 dotyczących stanowisk prof. nadzw. i zwyczajnego.

Profesor Jerzy Merkisz jest niekwestionowanym autorytetem w dziedzinie silników spalinowych o ugruntowanej pozycji międzynarodowej. Jest liderem krajowego środowiska naukowego cieszącym się dużym szacunkiem i zaufaniem. Wynika to z ogromnego dorobku naukowego, członkostwa w zagranicznych i krajowych stowarzyszeniach naukowych, działalności w komisjach i gremiach doradczych przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, długoletniej współpracy z krajowym przemysłem motoryzacyjnym i umiejętności współpracy z zespołami ludzkimi. Niezwykła aktywność prof. Merkisza integruje krajowe środowisko naukowe z przemysłem, inspiruje ośrodki badawcze i zespoły naukowe do prac z zakresu nowoczesnych technologii silnikowych. Jego współpraca zagraniczna umożliwiła w ostatnich latach intensyfikację kontaktów środowiska naukowego z takimi firmami jak AVL w Grazu, FEV w Aachen, RTH w Aachen, LaVision w RFN, University of Birmingham. Efektem tych kontaktów są wzajemne wizyty, szkolenia, sympozja, wspólne projekty badawcze i wymiana pracowników.

Prof. Merkisz jest założycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Naukowego Silników Spalinowych skupiającego prawie 380 członków, w tym prawie 40-tu zagranicznych. Towarzystwo wydaje od ośmiu lat kwartalnik Silniki Spalinowe abonowany przez 14 bibliotek zagranicznych, ponad 20 zagranicznych odbiorców indywidualnych. Organizowane przez PTNSS co 2 lata międzynarodowe kongresy skupiają każdorazowo 250-300 uczestników w tym wielu zagranicznych. Są one okazją do prezentacji osiągnięć i kierunków rozwoju silników, trendów w zakresie motoryzacji, ekologii i źródeł zasilania. Ważną częścią działalności PTNSS są warsztaty doktorskie i habilitacyjne organizowane z inicjatywy prof. Merkisza. W trakcie ich trwania uczestnicy przedstawiają wyniki swoich prac poddając je naukowej krytyce i ocenie. Życzliwość zespołu kierowanego przez prof. Merkisza ułatwiła wielu młodym naukowcom zakończenie prac kwalifikacyjnych i uzyskanie kolejnych stopni.

Prof. Merkisz współpracuje z Wydziałem Budowy Maszyn i Informatyki ATH w Bielsku-Białej od ponad 25-ciu lat. Współpracuje również od wielu lat z zakładami motoryzacyjnymi działającymi w regionie bielskim takimi jak Fiat GM Powertrain, WSW Andrychów, Instytut BOSMAL przyczyniając się do promocji regionu jako znaczącego centrum przemysłu motoryzacyjnego.

null

Prof. dr hab. inż. Jan Awrejcewicz

Na mocy uchwały Senatu ATH z 25 marca 2014 r. nadano tytuł i godność doktora Honoris Causa Akademii Techniczno-Humanistycznej w Bielsku-Białej prof. dr. hab. Janowi Awrejcewiczowi. Prof. Awrejcewicz całe swoje zawodowe życie związał z Politechniką Łódzką, będąc również absolwentem tej uczelni. Tytuł magistra inżyniera uzyskał w 1977 roku, stopień doktora w 1981 roku, stopień doktora habilitowanego w 1990 roku, a tytuł profesora w 1994 roku. Od 1997 roku zatrudniony jest na stanowisku profesora zwyczajnego tej uczelni. Profesor Awrejcewicz pracuje na Wydziale Mechanicznym, gdzie od 1996 roku pełni funkcję kierownika założonej przez siebie Katedry Automatyki, Biomechaniki i Mechatroniki.

Zainteresowania naukowe Profesora Awrejcewicza są niezwykle rozległe i dotyczą nie tylko szeroko pojmowanej mechaniki, w tym przede wszystkim mechaniki nieliniowej (ze szczególnym uwzględnieniem zjawisk bifurkacji i chaosu), ale także biomechaniki, a w ostatnich latach – również mechatroniki i zagadnień automatyki (w zakresie sterowania procesami mechanicznymi, kontroli drgań i optymalizacji). Jego dorobek naukowy można podzielić na cztery zasadnicze obszary:  metody asymptotyczne; dynamika nieliniowa układów dyskretnych ciągłych i nieciągłych (z uwzględnieniem tarcia i uderzeń); dynamika nieliniowa układów ciągłych (z uwzględnieniem termosprężystości i tribologii); biomechanika inżynierska (a w ramach tego obszaru – prace poświęcone między innymi rehabilitacji schorzeń kręgosłupa, opracowaniu nowych stentów wewnątrznaczyniowych czy też dynamice strun głosowych).
W trakcie swojej wieloletniej kariery naukowej Profesor Awrejcewicz wypromował 19 doktorów, a pod jego kierunkiem przygotowano również 5 rozpraw habilitacyjnych. Jest autorem lub współautorem 44 monografii napisanych w języku polskim bądź angielskim i dwóch podręczników. Opublikował  indywidualnie lub jako współautor 300 artykułów, a w tym 250 do czasopism z Listy Filadelfijskiej oraz 340 recenzowanych referatów zamieszczonych w materiałach konferencji międzynarodowych i krajowych. Opracował również 310 komunikatów i raportów. Ten imponujący dorobek naukowy stawia go w rzędzie najwybitniejszych uczonych europejskich, a nawet i światowych, tworzących w obrębie szeroko pojmowanej mechaniki.
Profesor Awrejcewicz jest lub był członkiem komitetów redakcyjnych 60 zagranicznych i krajowych czasopism naukowych z dziedziny mechaniki. Był także członkiem komitetów naukowych 135 konferencji z tej dziedziny, zorganizowanych w różnych ośrodkach całego świata.
Ważną rolę w życiu zawodowym Profesora Awrejcewicza odgrywa również działalność inżynierska. W ramach niej kierował wieloma  pracami świadczonymi na rzecz przemysłu, dotyczącymi na przykład oceny szkodliwych skutków drgań i hałasu w tramwajach i budynkach mieszkalnych, budowy generatora chaosu mechanicznego oraz stanowiska do analizy skutków zderzenia pojazdów. Wymienić tu także można prace z zakresu biomechaniki, prowadzone wspólnie ze środowiskiem lekarskim, dotyczące badania stabilizacji kręgosłupa, a także prace z obszaru mechatroniki Za znaczące osiągniecie inżynierskie można uznać opracowanie pod jego kierunkiem programu do analizy i animacji ruchu układów nieliniowych nieciągłych, poddanych oddziaływaniu tarcia i uderzeń.
W swojej karierze naukowej Profesor Awrejcewicz uzyskał liczne prestiżowe stypendia zagraniczne, a wśród nich stypendium Fundacji Fulbrighta i stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta (dwukrotnie), stypendium amerykańskiej Fundacji im. Tadeusza Kościuszki, a także stypendium Japońskiego Towarzystwa Promocji Nauki oraz stypendium Centrum Badań w zakresie Zaawansowanej Nauki i Technologii Uniwersytetu w Tokio.
W 2006 roku Profesor Awrejcewicz został  jednym z  dwóch laureatów pierwszej edycji krajowej nagrody naukowej „Złota Lampa”, przyznawanej przez Fundację Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazu S.A. im. I. Łukasiewicza. W 2009 roku został laureatem nagrody w dziedzinie mechaniki,  przyznawanej w ramach programu „Mistrz” przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej. W 2011 roku został uhonorowany niezwykle prestiżową nagrodą przyznawaną przez Fundację im. Aleksandra von Humboldta. Warto wspomnieć, że wyróżniani są nią uczeni spoza Niemiec, którzy mogą wykazać się fundamentalnymi osiągnięciami w dziedzinie nauki, jaką uprawiają. W 1996 roku Profesor Awrejcewicz został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w 2001 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w roku 2012 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Profesor Awrejcewicz jest organizatorem i przewodniczącym komitetu naukowego cyklu międzynarodowych konferencji znanych pod nazwą „Dynamical Systems – Theory and Applications”, które tradycyjnie odbywają się co dwa lata w Łodzi (do tej pory zorganizowano już 12 edycji tych konferencji). Każdorazowo do udziału w nich oprócz naukowców z Polski zapraszani są wybitni uczeni z całego świata. Z tego też względu konferencje te stanowią znakomite forum wymiany poglądów naukowych i doskonałą okazję do nawiązywana zawodowych kontaktów. Jest to szczególnie ważne w przypadku młodych pracowników naukowych.
W kadencji 2013-2016 Profesor Awrejcewicz jest członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, zajmując się problemami z obszaru mechaniki. Wybór do tej Komisji należy traktować jak dowód wielkiego szacunku, jakim Profesor cieszy w krajowym środowisku naukowym. W kadencji  2012-2014 pełni także funkcję Wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Biomechaniki. Ponadto w kadencji 2012-2016 jest członkiem Polskiego  Komitetu Teorii Maszyn i Mechanizmów przy Komitecie Budowy Maszyn PAN. Od 1993 roku Profesor Awrejcewicz jest członkiem Komitetu Naukowego Mechaniki PAN, a od 2004 roku członkiem zwyczajnym Akademii Inżynierskiej w Polsce.
W podsumowaniu przedstawionej charakterystyki warto przypomnieć, że zatrudniająca Profesora Awrejcewicza Politechnika Łódzka była przez wiele lat macierzystą uczelnią licznej rzeszy studentów kształcących się w jej bielskiej filii. Trudno przecenić jej zasługi, jeżeli idzie o położenie podwalin pod wprowadzenie szkolnictwa wyższego w Bielsku-Białej i ukonstytuowanie na bazie filii Politechniki Łódzkiej jej następczyni – Akademii Techniczno-Humanistycznej. Zresztą różnorakie związki z Politechniką Łódzką – teraz już mniej formalne – żywe są w bielskiej uczelni do dzisiaj. Wielu nauczycieli akademickich, którzy pamiętają jeszcze czasy filii Politechniki Łódzkiej, stara się w swojej pracy dydaktycznej kultywować dobre wzorce przejęte bezpośrednio z praktyki pedagogicznej stosowanej w łódzkiej uczelni. W kontekście przedstawionych stwierdzeń jako naturalną można uznać chęć nadania zaszczytnej godności Doktora Honoris Causa jednemu z najwybitniejszych profesorów Politechniki Łódzkiej, której historia jest nieodłącznie związana z historią bielskiej Akademii Techniczno-Humanistycznej, a szczególnie Wydziału Budowy Maszyn i Informatyki.

Dane adresowe

Akademia Techniczno-Humanistyczna
43-309 Bielsko-Biała, ul. Willowa 2
centrala telefoniczna:
tel. +48 33 8279349 lub 350
fax: +48 33 8279355
Regon: 072728961, NIP: 547-194-37-84
Elektroniczna Skrzynka Podawcza
Identyfikator: ATH_Bielsko_Biala

konto bieżące:
PKO S.A. 02 12404142 11110000 48278261
Inne konta:
Studia Podyplomowe: 21 12404142 11110010 54573476
Kursy: 66 12404142 11110010 54573636
Konferencje: 73 12404142 11110010 54572831